|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Της μουσικής οι νότες δεν έπαψαν να παίζουν απόγεμα Παρασκευής σε βρώμικους δρόμους, υγρούς από της πόλης την εξαφάνιση. Μουσκεμένος και σιωπηλός σ’ ένα παγκάκι ξαποσταίνω, το σκύλο που με μάτια γεμάτα λαχτάρα με κοιτά, χαϊδεύω. Μοιάζει η μοναξιά με υποχρεωτική σκοπιά, κι ας κουβαλώ ένα όπλο αδειανό, με το χέρι στη σκανδάλη σημαδεύω. Περιπλανιέμαι, είμαι ένας νυχτερινός επισκέπτης χωρίς όνειρα, μα ακόμη τραγουδώ μες το βρεγμένο μου παλτό. Μοιάζει η χώρα μου με ποτό που μου λερώσαν για να με ποτίσουν, να με ναρκώσουν, να με κεντήσουν... τους αντιστέκομαι... Πεταμένα βιβλία ένας σωρός, πνεύμα εμπορεύομαι από ένα μπαλκόνι κρεμιέμαι, βλέπω το τέλος της ταινίας...και μαζεύομαι... Μια άδεια κορνίζα η ζωή που από πριν ζωγράφισα, μου χαμογελάει, είναι η σκιά του καθρέφτή μου που μου μιλάει, για κείνες τις στιγμές που ξεθάρρεψα όταν στ’ αλήθεια τη φωνή σου παζάρεψα... για μερικά λεπτά αντάλλαγμα σου άφησα μια στείρα καρδιά να τη γεμίσεις ομορφιά...μ’ ένα σου βλέμμα.
Αυτό το χέρι που με πληγώνει σου απλώνω... Της τελευταίας παράστασης το χειροκρότημα...
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |