Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική

 

Κερασμένα νιάτα, χαϊδεμένη γλώσσα να ρωτά, με ξύλινες λέξεις να πονά και να κρεμιέται...

Μια αχτίδα που έλαμψε ψηλά, ζεσταίνει, τη μηλιά κοκκινίζει...

Στο βωμό που θυσίαζα παλιά τα μαλλιά που ξερίζωσε, η φωτιά καλωσορίζει...

Ανοιγμένα δυο δυο, τα πανιά, μια ματιά κι ένα σύννεφο πυκνό λευκό με τριγυρίζει...

Μια πυξίδα κουλουριασμένη στα δάχτυλα περιμένει το βορρά να καταδείξει, χαμόγελα παιδιού κοιτάζω...

Δεν κομπάζω αλλά ψάχνω στα κλεφτά για το φως που κρύψανε θελημένα,  μια χορδή που πήγε στα σπασμένα...

Ένα φως κρύβω μέσα μου βαθιά και το νοιώθω πως έμεινε στα χαμηλά, μα ξεπετιέται, πίσω χαράζει, γιορτάζει και με συνθλίβει...

Αντίθετες δυνάμεις συγκρούονται, με χάρη μου χαρίζουν μια σοφία που δεν ζήτησα ποτέ και τους προγόνους μου θυμίζουν...

Υλικό που δεν κατέκτησα, ελευθερώθηκε σαν επιδημία και στα σοκάκια του ασύνειδου περπάτησε...

Το αναγνωρίζω και το οικειοποιούμαι, είμαι ένα είμαι που από πριν το χεις προστάξει και με το φως της γνώσης το χεις λούσει.

Σε νοιώθω που κατοικείς σ’ αυτή την πλευρά κι ένα σύνορο σε χωρίζει απ’ τη στεριά, εκεί εγώ θα κολυμπήσω...

Στο φως...στο φως, γεννήθηκα στη μήτρα μα εκεί δεν θα ξαναγυρίσω...

            

[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ]

 

Το περιεχόμενο της τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία
και η μερική ή ολική αναπαραγωγή του απαγορεύεται χωρίς την άδεια του δημιουργού


Copyright © Chris Kyriakopoulos 1988 - 2005 :: Designed & Hosted by Web Dynamic