:: Χρήστος Κυριακόπουλος :: ο θάνατός σου σού μιλάει

Πάνω σε λευκό χαρτί ζωγραφίζω λέξεις. Νοήματα και μηνύματα αποκτούν ταυτότητα από το χέρι μου. Δεν είναι τέχνη κι ας μην την κρίνεις έτσι. Είναι ανάγκη, βαθιά ριζωμένη σ’ αυτό που αποκαλώ εαυτό. Είναι η ανάγκη που σπρώχνει ένα κόσμο κρυφό, εσωτερικό να βγει στο φως. Δεν είμαι μηχανή αυτόματη κι ας βλέπω τον κόσμο έτσι. Λυπούμαι γι’ αυτό το κατάντημα... να μην μπορεί το πιο έξυπνο ζώο να ξεχάσει τη γενιά του.

Αν δεν υπήρχε η θέληση δεν θα γινόμασταν αυτό το ξεχωριστό είδος. Φαίνεται όμως πως αυτή η απώλεια του ενστίκτου οδηγεί τη φύση μας στην αγριότητα. Αρκεί μια πισώπλατη επίθεση απλά και μόνο για να αποδείξει πως κάθε ράτσα έχει την αποστολή της: αν δεν γινόμασταν αυτό, θα ήμασταν κάτι άλλο. Μα σε ρωτώ, έτσι δεν αμφισβητούμε το Θεό; Αν ήμασταν εμείς οι εκλεκτοί, το τελευταίο και τέλειο δημιούργημα, πως μπορούμε να δεχτούμε ότι θα ήταν εφικτό να ήμασταν κάτι άλλο, κι ακόμα πως μπορούμε να δεχτούμε πως μπορεί να υπάρχει κάτι πιο τέλειο, όταν εμείς είμαστε οι κατ’ εικόνα; Τελικά τι σενάριο είναι αυτός ο Θεός;

Μα ειλικρινά δεν γυρεύω άλλοθι. Ξεχνάω το Θεό. Τον αφήνω ήσυχο.

Γυρίζω πάλι εδώ. Πόσο δύσκολο σου είναι να δεχτείς πως είσαι κάτι μοναδικό και μαγικό; Πως ήρθες σ’ αυτόν τον κόσμο τον φτιαγμένο με αγάπη για να τον μετατρέψεις σε αδικία και προσβολή και πως μόνο εσύ μπορείς να τον κάνεις και πάλι αγάπη; Γιατί έχεις ανάγκη τα όπλα; Γιατί θέλεις να επεκταθείς σε νέα σύνορα; Γιατί πασχίζεις να καταναλώσεις εκατό φορές περισσότερα από όσα παράγεις; Γιατί πληγώνεις και γιατί πληγώνεσαι;

Γιατί πεθαίνεις;

Θεωρείς τον θάνατο τιμωρία και τον εκδικείσαι. Αυτό ξέρω μόνο και τον παλεύεις με λύσσα, ψάχνεις για νέες μεθόδους και θεραπείες, νέα φάρμακα και θυσιάζεσαι για να μείνεις για πάντα νέος, για να μείνεις για πάντα σ’ αυτή τη γη. Φοβάσαι, από την πρώτη στιγμή που γεννιέσαι σε γεμίζουν ενοχές και αμφισβητήσεις, σου προδίδουν τα όνειρα και σου παζαρεύουν ψεύτικες ελπίδες πως τάχα λέει είμαστε οι μόνοι στο σύμπαν όλο, οι εκλεκτοί και πως μια μέρα θα έρθει η βασιλεία των ουρανών γι‘ αυτό φρόντισε να είσαι εκεί. Πως αυτή η γη είναι ιδιοκτησία μας μόνο που δεν παίρνεις μερίδιο. Πως είμαστε ύλη. Και θα γίνουμε όλοι ευτυχισμένοι αν υποφέρουμε σ’ αυτή τη γη, όλοι ίσοι, πλούσιοι και φτωχοί, άρρωστοι και υγιείς, βασιλιάδες και χωρικοί. Τι μυθεύματα είναι αυτά; Στα διδάσκουν στο σχολείο, σε μετατρέπουν σε αυτόματο, σου ρουφούν το αίμα, σου μαυρίζουν την ψυχή και σε κάνουν κτήμα τους. Μήπως τελικά ξεπουλιέσαι στο διάβολο; Μήπως αυτόν λατρεύεις ως Θεό σου;

Όχι δεν είναι η λύση η επανάσταση. Δεν είναι η λύση η ανατροπή του συστήματος. Και πάλι κάποιο σύστημα θα σε κυβερνάει γιατί εσύ θα του παραχωρήσεις το δικαίωμα σου...την ελευθερία σου.

Μη νοιάζεσαι για το αν υπάρχει Θεός άνθρωπε και μην τρέφεις φλούδες για ελπίδες. Εσύ είσαι ο καρπός. Εσύ είσαι ο Θεός. Μην ψάχνεις μάταια για αποδείξεις. Μη φθείρεσαι. Προσπέρασε τους. Διέγραψε τους.

Ναι θα πεθάνεις μια μέρα. Συμφιλιώσου. Συμβαίνει σε όλους και είναι δώρο.
Όχι γι΄ αυτά που θα έρθουν. Αλλά γι’ αυτά που μπορείς να αποκτήσεις σ’ αυτή τη ζωή, την κάθε στιγμή, τώρα.

Άκουσε με, δεν έχεις ανάγκη τα λόγια τους ή τα λόγια μου. Είσαι ένας καρπός αγάπης και φοβάσαι να ανθίσεις. Φύτρωσε και κοίταξε τον ήλιο. Άπλωσε τα φύλλα σου να ζεσταθούν. Χαμογέλασε και πότισε και μεγάλωσε και ωρίμασε και γέννα και επανέλαβε και ευτύχησε και αγάπησε και εξελίξου και πέθανε μέσα στην αγάπη που δημιούργησες σ’ ένα κόσμο μαγικό και όχι τέλειο φτιαγμένο όλο από σένα. Γίνε εσύ ο Δημιουργός γιατί αυτό εκείνος θέλει, γιατί δεν θέλεις να γίνεις κάτι άλλο.

Μην με πολεμάς.

Ο Θάνατός σου.

[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ]