:: Χρήστος Κυριακόπουλος :: ροδακινόκηπος

Είδα την αυλαία να σηκώνεται και να απλώνεται επί σκηνής η κωμωδία, μια φάρσα θυμηδία που όμως στα μάτια μου κύλησε σαν δάκρυ. Πόσο πονάς άνθρωπε κι όμως σου αρέσει αυτός ο πόνος ο δικός σου. Σου μίλησαν κάποτε για αγάπη αλλά προτίμησες πίσω απ’ τις κουίντες μια διαπλοκή σεναρίου να αποδώσεις.

Ξεκούρδιστο ρολόι ο παλμός της ταξινόμησης είναι ο χρόνος που μετράς. Μοιάζει με αντιπαράθεση αιτιατών αποφάσεων που καθορίζουν συμπεριφορές. Μυστικές συναθροίσεις σε περιόδους ανωμαλίας, δεν είναι διαταραχές, όχι!

Μοιάζουν τα χίλια χρόνια που πέρασαν, με πέντε λεπτά. Η αναζήτηση του ουσιαστικού υψώνει σημαίες για ένα έπος που δεν βρέθηκε στις γραφές. Στη δώρισαν κι έτσι σου ρύθμισαν τις κατευθυνόμενες συναλλαγές τους. Είναι η ανάγκη που προσδοκά η λαϊκή ετυμηγορία για την απάντηση στο αιώνιο ερώτημα: γιατί;

Η διένεξη διαδέχεται τα γιατί. Πολλά γιατί για ένα και μόνο γιατί;

Γιατί χρειάζεσαι γιατί;

Υπάρχουν άδεια δωμάτια που προσπαθείς με λύσσα να γεμίσεις με το κενό. Αστράφτουν τα φλας από τις φωτογραφίες που έκαψες στην απόλυτη χαρά πως μια όμορφη και παράξενη πατρίδα ανακαλύπτεται στο χάρτη του μυαλού σου. Σπασμένες πυξίδες έβαλες να ανιχνεύσουν τα σύνορα που όρια ορίζουν κι ύστερα πάλι αντρειωμένα επεκτείνονται σε νέες θάλασσες πέρα στη νέα γη, την γη που βάφτισες: γιατί;

Χρειάζεσαι έναν πνευματικό ηγέτη για να σε ξυπνήσει. Αυτόβουλα και απλόχερα, άπιστε, του παραδίδεις την ελευθερίά σου και σε ανταμείβει με αράχνες.

Χρειάζεσαι ένα γεύμα να γεμίσει το άδειο σου στομάχι, αναδεύεις σαπίλα και ξεβράσματα, άμοιρε κακόπιστε μοιρολάτρη.

Όμως γιατί παλεύω να σου δείξω ένα δρόμο που δεν θέλεις να ταξιδέψεις;

Είμαι ενέργεια που αυτοδιατίθεται;

Είμαι συνείδηση που αυτοεπιβάλλεται;

Είμαι ο χρόνος που σε κατακλύζει με την ενοχή του παρελθόντος για να σου αποσπάσει το μέλλον;

Γιατί αγωνιάς, είμαι ο σύντροφος που δεν σε εγκατάλειψε σε ξεχασμένους έρημους. Ποια θύελλα σου ράπισε το πρόσωπο και με ξέχασες; Σκόρπισες αλόγιστα το χάρισμα σου, χάθηκες σε στενά δρομάκια, σε βαρέλια τρύπωσες και κρύφτηκες. Φοβήθηκες το χειροκρότημα. Μίκρυνες. Κι όμως καχύποπτος παραμένεις ακόμα ανύποπτος.

Είσαι μια φλόγα σε λιωμένο κερί. Θα σβήσεις. Θα σε ξεχάσω. Θα ξεχαστείς.

Γέννησες μηχανές καλής θελήσεως. Έβρεξες κόκκινη βροχή και κράτησες χάρτινη ομπρέλα. Λέρωσες το περιβάλλον σου και το αποκάλεσες ποιότητα ζωής. Κι ύστερα καταπιάστηκες με την πραγματικότητα. Μα δεν την ξεχώρισες από το ψέμα. Αυτή ήταν η υπόσχεση που είχες δώσει και την κράτησες. Έγινες καλύτερος σ’ ένα σύστημα αξιών οπισθοδρόμησης. Ξέθαψες τις ρίζες σου και αγαλλιάζεις τώρα στις σπηλιές. Είσαι ημιάγριος, ένα τέρας γεμάτο αρώματα, ναι, και χρώματα και μαντήλια από μετάξι, κι εσύ αυτό το αποκαλείς πολιτισμό;

Η αυλαία θα πέσει κι η φάρσα θα γίνει πρόζα. Θα σε χειροκροτήσουμε.

Ένας άνεμος φύσηξε παγερός να σε ζεστάνει η φωτιά προσμένει, η δοσμένη από μια δύναμη που δεν θα θέλει εξηγήσεις.

Σκεπάζει μνήμες, σπέρνει λήθη. Θερίζει αδυναμίες.

Γυμνά κορμιά αφυδατωμένα καίει. Άπετσο, λιγδιασμένο κορμί στον κλίβανο της χλεύης.

Ξεσκεπάσου.

Θα σε ξαναγεννήσω. Και θα σε κάνω άνθρωπο.

Το ροδάκινο...ζουμί της αγάπης σου χαρίζομαι.

Είμαι ο κήπος και μοιράζω ζωή

[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ]