|
Πυρηνική συνείδηση
Κατακερματισμένη η
αντίληψη του παρελθόντος χρόνου βουίζει σ’ αυτιά μου.
Ήχοι υψηλής συχνότητας
και υπόηχοι διαπερνούν τον υμένα του τύμπανου, απειλώντας το φλοιό του
εγκεφάλού μου.
Προσπαθώ ν’ αντισταθώ.
Κοιτιέμαι στον
καθρέφτη. Μια παγερή αναπνοή θολώνει το είδωλό μου.
Κάτι σαλεύει στο κεφάλι
μου και δεν είναι το μυαλό μου.
Τεράστιες από λευκό
πανί οθόνες υψώνουν τα μάτια μου.
Τώρα βλέπω στο φως...
Μπορώ να δω καθαρά τις
προβολές που με φοβίζουν:
Ο χρόνος, μια
ευθεία ντυμένη με το δέρμα του φιδιού σαλεύει και μου γλιστρά.
Η ανάγκη, ένα
πρώιμο υλικό που καταλήγει στο εγώ μου και με πιέζει να μην την γυρίσω
πίσω γυρεύοντας την ικανοποίηση.
Εγώ,
μια σφαίρα βγαλμένη από όπλο, που κολυμπά μέσα απ’ τα γκρίζα σύννεφα σε
μια στημένη παρτίδα, χωρίς στεφάνια για νικητές και χαμένους. Αρκεί τα
ζάρια να ρίξω κι ο δείκτης να δείξει την αγάπη.
Η αγάπη, ένα
ψυχικό απόθεμα δέους ξεδιπλωμένο στα σεντόνια της γύμνιας μου απέναντι σε
μένα, ντύνοντας την αγάπη στα πορφυρά υφάσματα του ονείρου.
Ένα όνειρο,
χαϊδεμένο απ’ την αφή της λαχτάρας για μια στιγμή μέσα στα ξεχασμένα
σπίτια που εγκατέλειψε το χαμόγελό μου γυρεύοντας τον.
Ο θάνατος, ο
γερασμένος πατριώτης επιστρέφει πίσω στην ξεχασμένη μου πατρίδα. Είναι
αλμυρή η γεύση που με κερνάει αλλά αυτός δεν με ρωτάει τι ώρα είναι για
να γίνει προβλέψιμος. Τον περιμένω.
Όλα αυτά είναι μόνο οι
εικόνες που χαζεύω μπροστά στα μάτια μου.
Να τα κρατήσω
κλειστά... θα τις θυσιάσω μες το πνεύμα.
Να το θελήσω... θα τις
φτιάξω ζωντανές για να κεντήσουν το πορτραίτο τους στην καρδιά.
Ποιος χρησμός σε ποιους
Δελφούς μπορεί να χαράξει τη συνείδηση;
Τι συνείδηση είναι
αυτή;
Πυρηνική συνείδηση
(συνεχίζεται)
Έχω ένα μακρύ λαιμό που
συνθλίβεται στα ύψη.
Ποια είναι η μεγαλύτερη
ανοησία από την απειλή;
Δεν ζήτησα ποτέ
συγχώρεση γι’ αυτό.
Μόνο να αγγίξω το
μεταξένιο δέρμα του διχασμένου δικαιώματος μου για απεξάρτηση ζήτησα.
Έχω ένα στυμμένο μυαλό.
Πολεμάει το χρόνο, να οξειδώσει τις αγνοούμενες μνήμες.
Το χωράει κορνίζα
βαμμένη στο χρώμα του διωγμού.
Σαν αλογόμυγα
στριφογυρίζει την παρείσακτη μένη.
Ο αισθησιασμός χορεύει
το χορό των ονείρων παρασύροντας την κορτιζόνη στη σήψη.
Στην κορύφωση της
επιδημίας, μια αναιμική κι αναίμακτη διαδικασία ολοκληρώνεται, αδειάζοντας
το πηγάδι του σκεπτικισμού.
Το σκουλήκι της
μεταμόρφωσης, εξαγνισμένο, δονεί τον αέρα με τα φτερά του.
Έχω μια μύτη λεπτή,
ζωγραφισμένη ανάμεσα σε δυο μάτια καφέ, που κοιτούν και στοχάζονται ένα
ψυχρό, άδειο τοίχο, κι ανοιγοκλείνουν.
Πως να γεμίσω τα
ποτάμια της αναζήτησης με ψευδάργυρο και βιταμίνες για να κλείσω τις
πληγές.
Έχω μια συνείδηση
υποτροπιάζουσα.
Τι συνείδηση είναι
αυτή;
Πέρα από την πυρηνική συνείδηση
Αναθεματισμένες πέτρες
γράφουν το όνομα μου χαράζοντας το δρόμο μου προς την αυτογνωσία.
Κατάντησε ο χάρτης έμμονη ιδέα για μια συνάντηση αμφιβόλου συναισθήματος,
χρόνιας ανασφάλειας και αποξένωσης. Παγωμένες αμμουδιές τρομοκρατούν τις
δημοσιευμένες αποστάσεις από το νεύρο. Είναι αυτά τα ίδια δημοσιεύματα που
κυβερνούν τα αεροπλάνα του νου μου στο κενό. Γκρεμίζονται τα όνειρά μου.
Μπορούσα ακόμη από
παιδί να κατασκευάζω εικόνες για μια πορεία προς το θάνατο και έπειθα τον
εαυτό μου για μια τέτοια κατάληξη ως ευχή παρά ως δυστύχημα. Τσακισμένα
κόκαλα και κομμένες σάρκες επιστρέφουν στις χρυσοκέντητες παραλίες για να
ζεστάνουν την άμμο. Αν μπορούσα να αγοράσω κατά παραγγελία την ευτυχία θα
προτιμούσα μόνο μια ξεχασμένη μνήμη φορτωμένη σε ηλεκτρικά σήματα που
επεμβαίνουν στον εγκέφαλο. Θα ρωτούσα τους ονειροποιούς αν μια τέτοια
μνήμη θα πύρωνε τον εγκέφαλό μου ή θα τον οδηγούσε στην αποσυμφόρηση. Θα
υπήρχαν απορρίμματα το ξέρω μα μια σκούπα από κενόδοξες σκέψεις για την
αμφιταλαντευόμενη στάση θα ξεδιάλυνε τη σκόνη.
Μια αλύτρωτη πατρίδα
κουβαλάω. Την έχουν ξεχάσει οι έριδες και το άστυ. Οδηγούμαι σ’ ένα τόπο
άβατο, αγκάθια σπαρμένα το χουνε ζώσει. Αν ήμουν ένα πουλί θα τα έκοβα με
το ράμφος μου και θα πετούσα ψηλά. Αν ήμουν μόνο ένα ατσάλινο καρφί θα
γινόμουν στύλος στη γη και θα ρίζωνα. Μα είμαι μόνο ένα μικρό κορίτσι και
επιζητώ την ειρήνη στα καλωδιομένα ψέματα της λεύτερης πρεσβείας της
επανάστασης. Μικρό κορίτσι που γυρεύει ένα πρίγκιπα να φανερωθεί στο
επόμενο επεισόδιο που θα περιφρουρεί την ύπαρξή μου. Ξημερώνει το αύριο μα
το χθες ακόμη έχει συμφέροντα στον κλοιό που με σφίγγει. Μα είμαι μόνο ένα
μικρό κορίτσι και δεν μπορώ να συγκρουστώ με τα συμφέροντα. Έχω όρια και
λόγο και θυμό και οργή και ανάγκη. Ποια αστυνομία θα χαράξει το μέτωπό
μου;
Ματώνω και αρχίζω
κλεφτοπόλεμο με τους ριζοσπάστες.
Τους νοιώθω να
συγκεντρώνονται στο αίμα μου...
Ανατριχιάζω γιατί με
σπρώχνουν στο γέλωτα.
Ένα μικρό κορίτσι χωρίς
τακτική , γίνομαι μάζα και τους περιγελώ.
Χαλάρωσαν τα πόδια μου.
Με μουδιάζουν.
Είναι οι βασιλείς κι
εγώ μόνο ένας εκπρόσωπός τους αλλά δεν μου αποκαλύπτουν την τακτική τους.
Τι συνείδηση είναι
αυτή;
Ενδόμυχες παρεκκλίσεις
που αυτοαποκαλούνται ενοχές...
Δεν είναι πυρηνική
συνείδηση. Όχι!
[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ]
|