:: Χρήστος Κυριακόπουλος :: πληρωμένες ευαισθησίες

Έχασες την πίστη σου.

Άρπαξες ατίθασα σχοινιά να ξεπροβάλλεις τη μιζέρια.

Βυθίστηκες στη φτώχεια.

Σου είπαν ένας είναι για όλους αλλά και όλοι είναι για έναν.

Ύστερα σου πέταξαν το δίχτυ της απόγνωσης και τσίμπησαν τη συνείδησή σου. Αρρώστησες όταν σου μίλησαν για τον πυθμένα.

Σκότος ή κρότος, γινήκανε οι φόβοι σου. Δεν άντεξες.

Άρχισες να γράφεις στίχους σε αλλοδαπά πεντάγραμμα κι έπειτα τους έσχιζες. Οι φαντασιώσεις σου απόκαμαν το κουρασμένό σου μυαλό.

Δεν διαμαρτυρήθηκες, ούτε απόρησες. Μόνο για μια στιγμή τους ρώτησες:

«αυτό είναι ο θάνατος;» και σιώπησες.

Η μνήμη σου σε ξέχασε άνθρωπε, σε πέταξε στο λάκκο των μεγαλόσχημων αρνήσεων. Σε ξέρασε.

Κανένα λιμάνι δεν θα υποδεχτεί τη βουρκωμένη σου άτρακτο.

Εκεί ταλαιπωρημένος μ’ ένα καταδιωκόμενο άλλοθι.

Έξω από το φλοιό του εγκεφάλου σου μέχρι να σου γίνει συνείδηση ο θάνατος στο πνεύμα.

Το κορμί σου πέθανε πολύ πιο πριν.

Γεννήθηκες στους πόλους κι έγινες πατροκτόνος.