:: Χρήστος Κυριακόπουλος :: υπαρξιακή απώλεια

Στα τσακισμένα πεπρωμένα του μυαλού μου θάνατε σε αποδοκιμάζω.

Ένας λαός προδομένος από την ιστορία που του φύτεψες σε κράζει. Αναρωτιέμαι ποιος βρικολάκιασε το κλεμμένο συμβόλαιο της ακολασίας.

Το πιο ακριβοπληρωμένο στοίχημα της νιότης, πλάι στο ναό του Μίνωα πλανιέται.

Κοιτάς τριγύρω σου τα σπαρμένα χωράφια και γελάς από ευχαρίστηση για τα οράματα που ανθίζεις. Τους καρπούς δεν θα τους μαζέψεις. Δεν θα στο επιτρέψουν τα χρόνια τα αμπαρωμένα στις κατάρες. Τα γύρεψες, το ξέρω, μα χωρίς αντάλλαγμα τα πότισες με βρισιές και αδέσποτες υποσχέσεις. Θαρρείς θα αντέξουν έτσι λαβωμένα;

Ποιος νομίζεις πως μπορεί να τα γιατρέψει;

Μες τα σκοτάδια του μυαλού μου σε μυρίζω θάνατε.

Είσαι σκουλήκι που γεννιέται στις σκέψεις μου και από τις σκέψεις μου τρέφεται.

Κι εσείς όλοι οι δικαστές, της φύσης οι επικριτές τον αρνηθήκατε.

Ποιος μπορεί να σε λοιδορήσει;

Μόνο αυτοί που γνώρισαν τη χλεύη σου. Τους ξεγέλασες και τους καταδίκασες στη μη ύπαρξη. Ήθελες να ‘σαι άγγελος μες τους διαβόλους μα ποτέ σου δεν ξαπόστασες τα δειλινά σε μια αλάνα γεμάτη παιδιά από μια άλλη εποχή. Την εποχή της στείρας προσμονής στο ανεκπλήρωτο: την ελπίδα λάβωσες θάνατε με τα βέλη της ψευτιάς σου και τώρα θαρρείς πως ξαναγυρνάς πίσω στη γη που σε εξόρισε για να την εκδικηθείς;

Με τι καρδιά περιμένεις να σε δεχτούνε όλοι της γης οι ντροπιασμένοι;

Καλύτερα τώρα ή ποτέ, να σωπάσεις.

Στη δυστυχία σου σε αφήνω.

Πάρε με θάνατε πατέρα και αδελφέ.

Δεν ακούς τα παρακαλητά μου; Ζητάς κι άλλη επίκληση; Δεν σου αρκούν αυτά τα χέρια;

Με πόνεσες και τώρα άλλη χαρά δεν έχω.

Είμαι ετερόφωτος.

[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ]