Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική

Οι μέρες μου ξημερώνουν αδιάκοπα.

Μορφάζω σα στερημένος ταύρος που του έκρυψαν το κόκκινο και πάλι αντικρίζω τα σύννεφα και αναστενάζω.

Αναστενάζω και σε κοιτάζω.

Αλήθεια αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει αυτό το κορμί ξεχωριστό.

Τι είναι αυτό που τυλίγει στη λάμψη τη μορφή σου.

Είναι ο τρόπος που μου χαμογελάς.

Αλλά όχι. Δεν είναι μόνο αυτό.

Είναι ο τρόπος που με κοιτάς βαθιά μέσα στα μάτια.

Αλλά όχι. Δεν είναι μόνο αυτό.

Ίσως είναι ο αέρας που σηκώνεις ή η τρικυμία που ακολουθεί στο βλέμμα σου.

Αλλά όχι. Δεν είναι μόνο αυτό.

Είναι κάτι περισσότερο. Το ξέρω πως είναι κάτι περισσότερο.

Ναι είναι κάτι περισσότερο.

Με ρωτάς αν βρέχει.

Απορώ ακόμη με τη βροχή. Κουλουριασμένη σ’ ένα σύννεφο πυκνό, εκπνέει αναζητώντας τη λύτρωση στα ηλεκτρικά σήματα. Κρυμμένη θα τριγυρνούσε στα χαμένα και στη γη θα σκορπούσε ένα πόθο-καρφί.

Ναι βρέχει.

Με ρωτάς αν κλαιω.

Μερικές σταγόνες βροχής ψιχάλισαν το πρόσωπο μου.

Ακόμη πέφτει η βροχή.

Κι αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που σε κάνει να ξεχωρίζεις.

Μου μιλάς για δικαιοσύνη, για ειλικρίνεια. Μου μιλάς για αγάπη.

Με φέρνεις πίσω στον εαυτό μου για να μάθω … εμένα.