:: Χρήστος Κυριακόπουλος :: ταυτότητα

Φωτιά.

Φωτιά σου λεω, δεν ακούς ;

Ακούσαμε να λένε πως ολόκληρο το σύμπαν έγινε στάχτη.

Μα εμείς δεν το είδαμε.

Είναι αλήθεια άραγε;

Το όπλο σου είναι γεμάτο. Άστο κάτω.

Πιάσε καλύτερα εκείνο το βιβλίο.

Εκείνο το βιβλίο της τέχνης που σε τραβούσε και το διάβαζες το καλοκαίρι στην εξοχή.

Θυμάσαι;

Πεθύμησα κάτι παγωμένο στη γλώσσα. Κοντεύει να ξεραθεί το σάλιο μου.

Θέλω δροσιά. Τι ανακούφιση.

Γύρισαν οι αναμνήσεις στο μυαλό μου. Τις είχα απομονώσει στο αδιάφορο κομμάτι της μνήμης.

Μα τώρα μου φορτώθηκαν πάλι.

Δεν με βαραίνουν, όχι. Με ενοχλούν όμως.

Ψάχνω ακόμη τις συχνότητες.

Προσπαθώ να αφουγκραστώ τις δονήσεις.

Μα μου φαίνεται πως με ξεγελάνε.

Διαρκώς τις αλλάζουν ή αλλάζουν δεν ξέρω, μπορεί.

Ναι.

Είμαι σίγουρος αλλάζουν.

Παράτα το κέντημα κι άφησε με να σου χαϊδέψω τα μαλλιά. Να τα μυρίσω.

Έχω ανάγκη από αυτή την επαφή.

Νομίζω πως κιόλας το κατάλαβες πως δακρύζω.

Δεν θα κλάψω , όχι.

Ναι θ` αντέξω , δεν θα κλάψω, όχι.

Όχι. Δεν θα κλάψω όχι.

Με ποια ταυτότητα θα με αναγνώριζες;