|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Σπαρμένα κόκκινα δέντρα , χαμένα σε δάση φωτιάς, φυτρώνουν και παγώνουν στο δειλινό που το φεγγάρι προστάζει τη φυγή, την παρακινδυνευμένη αντίσταση στο ξυράφι που είναι αρνί, αγνό ένα παιδί, γελάει μα του περίσσεψε η οργή, γυμνό και κουρνιασμένο, φωνάζει πως είναι γιορτή, μα λείπει ένα ψαλίδι να κόψει το σχοινί, στο δέντρο που μείνε άδειο, ψάχνεις να βρεις καρπό , στοιχειωμένο όρκο γυρεύεις μια του λέξη, τη λέξη που είναι τρόμος για το αυτί που δεν αντέχει να ακούει τα τύμπανα, στα χέρια σε κουβαλάνε τα δέντρα τα αειθαλή, και συ κραδαίνεις τόξο, με βέλη πολεμάς τη φύση, η δύναμη έγινε ατσάλι, σε τσαλακώνει, σε ραγίζει, βάστα γλυκιά Μυρσίνη, θα έρθει η βροχή, που περιμένεις για να σε σώσει, το μήνυμα να ονειρευτείς, πως όταν ο ήλιος καίει , τα σύννεφα λάμπουν πάνω απ την έρημο, κι ο έρωτας γίνεται καταιγίδα, τον ουρανό τον κυριεύει ο ίλιγγος και καρτερά να αγγίξει τη γη, σε κατακλύζει , σε μαγεύει, μα είναι παγίδα, και συ το δόλωμα που θα ξεπλύνει τη ντροπή, μια εικόνα, ένα χαμόγελο, φυσάει ακόμη πέφτει βροχή, μην περιμένεις ξεσπάει η μένη , έτσι ντυμένη μισή γυμνή, πέτα στο άπειρο, γίνε βασίλισσα της ηδονής, θα σε λατρέψουν χιλιάδες δαίμονες, ξεχασμένοι, στην κόλαση παρατημένοι, στρατιώτες χωρίς σημαία ή ένα όπλο, είσαι η μούσα, κι εγώ το αστέρι που σε οδηγεί, πίσω σε σένα, ν` αποκαλύψεις το μυστικό, ο ουρανός δεν είπε ψέμα, ήταν η μοίρα ο σκηνοθέτης, και θιασάρχης ο Θεός…
Ένα γλυκό, απαλό χάδι ζεσταίνει το δειλινό σου, κι εσύ σκορπιέσαι ανάμεσα σε κόκκινα δέντρα, που κρατούν επτασφράγιστο το μυστικό που σιώπησες… Μα εγώ το ξέρω…κι έχω κλειδί…μα πρέπει εσύ να είσαι μέσα…να μου ανοίξεις.
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |