:: Χρήστος Κυριακόπουλος :: η πόλης εάλω

Σβήνω το φως. Κλείνομαι στο σκοτάδι. Κινούμαι στο αδειασμένο δωμάτιο της θέλησης μου. Κυνηγώ τη μη σκέψη. Παλεύω για τη μη αίσθηση. Φλερτάρω τη μη παρουσία. Βιώνω τη μοναξιά.

Το φως σβηστό. Η μνήμη σβησμένη. Οι εικόνες ξεθωριασμένες. Οι φωνές πνιγμένες. Τα λόγια ανείπωτα. Οι δρόμοι σκισμένοι. Οι γέφυρες κομμένες. Η καρδιά αυτόματο. Το μυαλό κενό. Η πόλης εάλω.

Το φως ακόμα σβησμένο. Τα παιδιά κλαίνε. Ο θρήνος βουβός. Τα πουλιά δεν πετούν. Τα φυτά νεκρώνουν. Το νερό δηλητήριο. Η βροχή σκόνη. Η σκόνη έρημος. Η έρημος διαιρεί. Τα εκατομμύρια πεθαίνουν. Τα σύνορα πέφτουν. Τα όνειρα ματώνουν. Το οξυγόνο άνθρακας κι ο αέρας οξειδώνει.

Παραμένω στο σκοτάδι. Παραδίδομαι. Αφομοιώνομαι. Μορφάζω. Μορφοποιούμαι. Δεν νοιώθω. Δεν μυρίζω. Δεν αγγίζω. Δεν βλέπω το φως. Δεν είμαι εγώ.

Τιμωρούμαι. Απουσιάζω. Ακολουθούμαι. Παρακολουθούμαι.

Κι όμως παραμένω απών. Μίζερος. Ανεύθυνος. Ασυνείδητος.

Κι όμως δεν επιθυμώ. Αγκαλιάζω το κενό.

Είμαι ένα τίποτα…

Αδειανό δοχείο. Άψυχο. Άχρωμο. Άγευστο. Τυφλό. Νεκρό.

Κι ακόμα δεν βρήκα αυτό που ψάχνω.

Οι δρόμοι παρέμειναν στην ανωνυμία.

Τα σύνορα δεν ανακαλύφτηκαν.

Η ζωή μη ζωή.

Η αναπνοή φωτιά.

Το όνειρο τοξικό.

Και προτιμώ το σκοτάδι ;

Ξυπνώ. Δεν κοιμάμαι.

Άναψε το φως.

Ο ήλιος φωτίζει.

Ευλογία !

Ακόμα υπάρχω

[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ]