:: Χρήστος Κυριακόπουλος :: το λευκό άλογο

Αυτό είναι η ζωή μια παράσταση με τέλος.

Τελειώνει η ζωή κι ας είναι δώρο.

Δεν είναι τυχαίο που ζεις.

Θα πρέπει να ευχαριστείς αυτούς που σε επέλεξαν.

Ήταν η κριτική επιτροπή κι εσύ επιλέχτηκες ανάμεσα σε μύριες άλλες ψυχές να ζήσεις στη γη.

Σε γέννησαν άνθρωποι σ` ένα κόσμο φτιαγμένο γι `ανθρώπους, όχι όμως από ανθρώπους.

Κι ήρθες εδώ με ένα σκοπό, μια αποστολή.

Όχι για να ζήσεις. Μην αυταπατάσαι.

Ξέρεις γιατί. Ψάξε μέσα σου και θα το βρεις…

Σου άρεσε να φτιάχνει λέξεις τα βράδια και να μου τις προφέρεις το πρωί για καλημέρα.

Σου άρεσε να ταξιδεύεις πάνω σε μια βάρκα και να γελάς γιατί δεν ήξερες να τραβάς κουπί.

Σου άρεσε να κόβεις και να ράβεις φουστάνια και να τα προβάρεις στον καθρέφτη καθώς έντυνες τις κούκλες σου.

Ήσουν παιδί και σου άρεσε να πασαλείβεσαι με παγωτό στο πρόσωπο και να τεντώνεις τη γλώσσα σου να γλύψει την ξεραμένη σοκολάτα.

Η καρδούλα σου έτρεμε για τα ζώα που υπέφεραν γυμνά στο δρόμο.

Έκλαιγες για τους φτωχούς μεροκαματιάρηδες που ξενιτευόταν.

Πονούσες γιατί δεν είχες δύναμη να αλλάξεις τον κόσμο που δεν ήταν μαγικός όπως ήθελες να τον δεις.

Σε βρήκα μια μέρα στο δρόμο να τρέχεις.

Προσπαθούσες να ξεφύγεις, δεν άντεχες τον εαυτό σου κι ήθελες να τον γλιτώσεις.

Σ` έπιασα απ` το μπράτσο και σε σταμάτησα καθώς τράβηξες τα μάτια σου προς το δρόμο για να μην με κοιτάξεις, μα προδόθηκες.

Σκούπισα τα δάκρυα σου με τα χείλη μου.

Χαθήκαμε μέσα στο δάσος και ψάξαμε μαζί.

Το βρήκαμε μέσα σε μια σπηλιά , ψηλό , λευκό μα γερασμένο , στεκόταν το άλογο που είχες ονειρευτεί.

Το φίλησες στα μάτια, το έσφιξες στα δυο σου χέρια μα το λευκό σου άλογο ήταν λυπημένο.

Το ξέρω πως καταλάβαινες. Ψυχορραγούσε μα έμενε εκεί φυλακισμένο και σε καρτερούσε.

Λίγο νερό και μια ευχή στο ταξίδι του το στερνό να είσαι αυτή που θα το συντροφέψεις.

Σε παράτησα εκεί…χαμένη μέσα σ` ένα βράχο…παρέα με ένα άλογο λευκό μισοπεθαμένο για να σε πάρει μαζί του στη σιωπή.

Και τώρα επιλέγω τη ζωή…