:: Χρήστος Κυριακόπουλος :: η έξη

Ταξιδεύω στη θάλασσα της γαλήνης.

Μια θάλασσα χιλιοταξιδεμένη με τα κουπιά του νου.

Παλιά προτιμούσες να με ακολουθείς στην όχθη του ποταμού.

Ξαπόσταινες την ανάσα σου πλάι στο ρυάκι … και με κοιτούσες.

Τώρα ξανοίχτηκα στα βαθιά πελάγη και βάλθηκες να κολυμπήσεις χωρίς δισταγμό.

Έγινες δελφίνι.

Θυμάμαι που μου ζητούσες να φτιάξεις ένα καινούργιο κόσμο.

Είχες δύναμη και πίστη μα γρήγορα τα εγκατέλειψες. Γέρασες αλλά δεν άσπρισαν τα μαλλιά σου. Γέλασες μα δεν σχηματίστηκε το χαμόγελο σου.

Έπειτα ήρθαν τα χρόνια στις καμάρες. Στεκόσουν κάτω απ τις στήλες και μονολογούσες ‘Δεν είμαι εγώ’.

Ένα απόγευμα του Μάη έπιασα και σου ‘δωσα ένα πινέλο και κάμποσα χρώματα στο χέρι. Ήταν το τοπίο αδειανό , ήταν γκρίζο και ψυχρό.

Μα δεν το ζωγράφισες μόνο έμεινες να κοιτάς τον ουρανό ψάχνοντας απ τον ήλιο να σε μαγέψει.

Ύστερα κουράστηκες και μου ζήτησες να δούμε μαζί τη βροχή καθώς σε σκέπαζα με το πουκάμισο μου.

Περπατούσες στο πλάι μου μα δεν ήσουν εκεί. Χάζευες τα μπαλκόνια που πλημμύριζαν, με το θολό σου βλέμμα.

Οι στάλες της βροχής μούσκεψαν το πρόσωπο σου παρασύροντας τα δάκρυα απ’ τα μεγάλα σου μάτια σε μια κρυφή διαδρομή, μα δεν κατάλαβα ποτέ γιατί, πως μπορούσες εσύ να δένεις κόμπο την καρδιά σου και να σκύβεις στη γιορτή.

Μου ζήτησες ακόμη μια φορά να σε αγκαλιάσω.

Φύσηξες την ανάσα σου για να δέσω στ’ άρωμα σου τις κυψέλες της μνήμης μου.

Κι ύστερα φτάσαμε στη θάλασσα.

Πώς να σε αποχαιρετήσω;

Χρυσαφένιο μου άστρο εσύ γλυκέ έρωτα που ανθίζεις στης νύχτας την έξη.

Αν ήσουν σελήνη κι εγώ η γη …θα ‘ταν αιώνια η έλξη.

Δυο κόσμοι αντίθετοι, παράλληλοι, κλειστοί κι ανάμεσα τους η αγάπη η γέφυρα που τους ενώνει.

Τουλάχιστον τώρα στ’ ανοιχτά , στη θάλασσα της γαλήνης που κολυμπάμε θα ‘μαστέ εμείς οι δυο μοναχά για την αγάπη να πολεμάμε.

Πόσο θα θελα να ήσουν ακόμη εδώ.

Να μην έφευγες ποτέ σ` αυτό το στερνό άχαρο ταξίδι.

Προσπάθησα να σταματήσω το αίμα στις κομμένες σου φλέβες μα ξεψύχησες στα χέρια μου.

Ήσουν τόσο παγωμένη μα σε κρατούσα σφιχτά να μην κρυώνεις.

Τουλάχιστον τώρα εκεί στον ουρανό πες μου αγάπη μου ζεστάθηκες ;

[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ]