|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Κοντοστάθηκα στο δρόμο και άνοιξα τα χέρια... Πνίγεται η ανάσα στο αναδυόμενο κύμα της υπομονής… Δεν γελώ…εκ μέρους της ανεμελιάς και της ευθύνης για την ανάγκη που με βαραίνει… Μπορώ να δακρύζω στα κρυφά για χάρη της ανυπότακτης άρνησης μου να υποκύψω στην απειλή του αφανισμού…
Περιμένω τον ουρανό να μου στείλει το μήνυμα… Οι άνθρωποι δεν μπορούν να με βοηθήσουν… Δεν ζήτησα ποτέ τη βοήθεια τους… Κι ο ουρανός κλείνει … την υπόσχεση του …σ ` ένα σύννεφο ντροπής που σκεπάζει το μέτωπο μου… Πρέπει να περπατήσω…να πείσω τα πόδια μου πως ένα ακόμη βήμα αξίζει…
Βοή και σβησμένες κραυγές πεταμένες άχρηστα σκουπίδια και ένα νεύμα αποτροπιασμού για την ειρήνη που πολεμούν όλοι όσοι αγνοούν πως είναι να περιμένεις τον ουρανό να σου μιλήσει… Αυτοί δεν θα καταλάβουν ποτέ πως είναι να ζεις ζαλισμένος μα όχι μεθυσμένος… Αυτοί δεν θα νιώσουν ποτέ πως είναι ένα σου βλέμμα…στα μάτια μου… Κι εγώ περπατώ ακόμη κρατώντας τη μορφή σου σφιχτά ανάμεσα στο κέντρο της απρόδοτης μνήμης που κουβαλώ ακούραστα…αλάνθαστα…ανέλπιδα… Μ` άφησες χωρίς ελπίδα…χωρίς γέλιο…
Μερικά βήματα πιο κάτω οι πρώτες σταγόνες βρέχουν το πρόσωπο μου… Είναι περισσότερο από ένα απλό συναίσθημα να σε βλέπω να ξεγλιστράς στο δρόμο που περπατώ…κι ακούω τον κεραυνό…και βλέπω τους ανθρώπους που σβήστηκαν στην καλοκαιρινή καταιγίδα…μα δε φοβάμαι…μόνο τρέχω χαμένος σπέρνοντας το μολυσμένο νερό στα ρυάκια της λήθης…
Θα σε αρπάξω…μην αντιστέκεσαι … άδικη ατέλειωτη ερώτηση μου απ` τα μαλλιά…εσύ βασανιστή της θλίψης πατέρα… Ποιος στέλνει τη βροχή;
Περιμένοντας τη βροχή…στο δρόμο που το όνειρο με πρόσταξε να σε βρω… ξέρω πως ο ουρανός θα γίνει σύμμαχος…ρωγμές, σπασμένες πέτρες κι ένα παραχαϊδεμένο πάθος να καταβάλλει το λυτρωμό…
Τρικυμία και αλμύρα σφίξε μου το χέρι … πάρε με μακριά στης χαμένης ατραπούς το σταυροδρόμι να χαθούμε…
Ρίξε βροχή θα γίνω σύννεφο πυκνό… Εξατμίζονται οι στάλες…σε πλησιάζω…
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |