:: Χρήστος Κυριακόπουλος

Ο χρόνος τρέχει ασταμάτητα.

Οι παγίδες του θανάτου ξεδιπλώνονται μπροστά μου.

Τις ξεπερνώ γλιστρώντας ανάμεσα στα καρφιά σου.

Τρέχω για να προλάβω χωρίς να ξέρω τι να περιμένω.

Το τραίνο της αμαρτίας πέρασε «ώρες» πριν.

Δεν είμαι επιβάτης στο ταξίδι της επιστροφής.

Τα σημάδια στην καρδιά μου προχώρησαν πιο βαθιά.

Αγγίζουν την αδιαφορία.

Όχι δεν γυρίζω πίσω. Για όσο αντέξω θα προχωρώ μπροστά.

Θα λιώσω τα σίδερα του φραγμού μου. Επιτέλους βγήκα από τη φυλακή μου.

Σ` ένα στενό βλέπω δυο φιγούρες που τρέχουν βιαστικά.

Νεκροί σκέφτομαι και προχωρώ.

Είναι αδιέξοδο; Στο τέλος του δρόμου θα δω.

Ένα φως γεμίζει την ψυχή μου. Μπορώ να το κάνω σωστά;

Όλα φτιαγμένα από θυμό και σκόνη. Μοιάζουν αξεπέραστα.

Και ο σταυρός μου … με περιμένει.

Η σταύρωση, η ανόρθωση. Μα εγώ νοιώθω ακόμη την αδυναμία.

Ιδρώνω. Δεν ξέρω τι ψάχνω. Ψάχνομαι.

Είναι πικρία ή αναζήτηση;

Είναι καλό για μένα;

Τι δεν έγινε σωστά;

Στο τέλος του δρόμου παιδιά γελάνε. Θαρρείς χαρούμενα γελούν για τη ζωή.

Ο ουρανός γεμίζει σύννεφα πνιχτά. Κρύο σφιχτό τυλίγει το κορμί μου.

Τα παιδιά χάθηκαν, κι η βροχή έγινε θηρίο άγριο, την ακούω να τσακίζει τις θύμισες.

Το κορμί μου λούζει η φωτιά κι αμφιβολία. Βασανίζομαι. Γιατί;

Κοιτώ γύρω αλαφιασμένος. Μια σκιά προβάλλει φτιαγμένη απ` το λάθος

Ένα λουλούδι μαύρο, γεννιέται. Με πλησιάζει. Με κεντρίζει με μια ματιά.

Σκύβει και μου φιλά τα χέρια. Αυτή είναι η προδοσία.

Σηκώνεται απότομα, σφιγμένη στο κουφάρι της, γεμάτο μίσος το πρόσωπο, προκλητικά, αδυσώπητα με φτύνει κατάμουτρα.

Η κακία γερμένη σ` ένα δέντρο… στο τέλος του δρόμου.

Βρήκα τον παράδεισο μέσα στις στάχτες που μ` έχουν στοιχειώσει.

Υπάρχω κι η κόλαση δεν είναι εδώ…