|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Γκρεμίσανε το σινεμά. Μια ταινία παλιά έπαιξε στερνή φορά. Οι τοίχοι στη μούχλα, τα καθίσματα σπασμένα, παρατημένα ένας σωρός. Η μηχανή που μόνο λαδί ζητούσε… Και κάθε της γρανάζι … καρτερούσε το πανί να κοιτάζει… Αυτή η μηχανή τώρα άχρηστο σιδερικό κι όλη η δόξα της ξωτικό… Η ταινία παλιά έπαιξε στερνή φορά. Το έργο γνωστό… Μια ατσάλινη πόρτα που αντίσταση προβάλλει, να φυλάξει ζητάει το θησαυρό. Κι ο στρατιώτης ψηλός…ζωσμένος σιγουριά… ρώμη, πάθος, δυνατός… Στέκει απ` έξω. Πολεμάει θαρρείς την κλειδαριά να ανοίξει… Είναι ο πόλεμος αγαθός, μα γι` αυτόν ιερός, επιμένει τη λευτεριά να αγγίξει. Το μαχαίρι κοφτερό…το σπαθί κρεμασμένο στο λαιμό. Και μια ασπίδα φτερά με τα στήθια ανοιχτά. Την ελπίδα παει να φυσήξει… Μα να `σαι…στέκεις εκεί…πίσω απ την πόρτα την κλεισμένη. Υψώνεις κορμί και θηλιά και άρνηση. Προσπαθείς, πολεμάς τη μοίρα να γυρίσεις, μέσα στη νύχτα να τη σβήσεις, στον αέρα να σκορπίσεις. Κι είναι η νύχτα σου βουβή και το κλάμα πνιχτό στη δουλειά το `χεις ρίξει… Μα το ίδιο το έργο είναι τώρα κι αυτό … μια πράξη χωρίς γέλιο. Πως μπορείς να φυλάς με τη λύσσα που ανασαίνεις, τη χαρά μακριά. Κι είδα αλήθεια ξανά και ξανά και ξανά τη σκηνή που μισούσες… Δυο μάτια υγρά και μια ανάσα καυτή να στεγνώνει το σάλιο… Τον ιππότη κρατάς…τον ιππότη πολεμάς Μια κραυγή … Τελειωμένη προσευχή Κι αν σου ζήτησε ποτέ παρά μόνο αυτό… Λίγο πριν η ταινία τελειώσει…κι η αυλαία θαμπώσει… Την αλήθεια που καις και τον πόλεμο που θες… Μες τη νύχτα τη στερνή ένα φιλί να τον λυτρώσει…
Το συρτάρι ανοιχτό και το γράμμα σκισμένο, ρυτιδιασμένο, νεκρό. Με το χέρι στο μέτωπο σε χαιρετώ… Και σε κόσμο μακρινό … σ` άλλο κόσμο θαρρώ… Ίσως κάπου εκεί…σε μια άλλη σκηνή… Το χέρι σου τότε μου απλώσεις…
Και το σινεμά από σήμερα κλειστό…μπορείς να το δεις… σηκώθηκε σκόνη…
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |