|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Άναψα το ρεύμα. Δυο λάμπες να φωτίσουν άναψα.
Τα δάχτυλα κομμένα. Χτυπούν τα κουμπιά μηχανικά.
Στο κεφάλι ψηλά γυμνά καλώδια. Το χέρι υγρό που θα τα ντύσει.
Στον καθρέφτη λάμπει η ομορφιά. Μια μόνη στιγμή την αιχμαλωτίζει. Μια εικόνα τετράγωνη που χρωματίζει… Η νιότη που φεύγει.
Το πλοίο αράζει γερασμένο. Το όπλο πετιέται σκουριασμένο. Μια σφαίρα σκαει στο χέρι.
Το χέρι υγρό, γυμνό και μια σφαίρα στο χέρι. Σημάδι γράφει, ένα γράμμα κεφαλαίο … ένα γράμμα το όνομα σου … πονάει το χέρι. Το σφίγγω, γλύφω την πληγή και το αίμα με πνίγει.
Δυο καλώδια γυμνά πάνω απ` το κεφάλι. Το χέρι απλώνω να τα αγγίξω. Τα δένω, τα λύνω …τα αφήνω γυμνά. Διακόπτης κλειστός και ρεύμα … ξανά τα περνά.
Καθρέφτης λεπτός. Αδειανός. Κρύος. Χάθηκε η ομορφιά. Μια εικόνα που μένει για δυο λεπτά. Την εικόνα σου έχει γραμμένη βαθιά. Σε κοιτάζω ακόμα… Ντυμένη. Γυμνή. Γυμνή η ομορφιά… Μα τι σημασία έχει πια;
Η άνοιξη ξεροσταλιάζει. Την αλλαγή σημαίνει. Την αλλαγή που ποθώ. Χτυπάει το τζάμι. Γέρνει στο χτύπημα της. Το τζάμι ανοιχτό. Το κοιτώ και λογαριάζω τι να δεχτώ. Το χάδι της άνοιξης … το χάδι ζεστό ; Την εικόνα στον καθρέφτη που ακόμη κρατώ ;
Ποιος μπορεί τη νύχτα να μου χαρίσει τον ύπνο; ύπνο βαθύ κι ένα όνειρο τρελό…πως τάχα λεει ένα βράδυ καιρό Σε κρατάω αγκαλιά και με μάτια σβηστά…το φιλί σου ζήτω … το φιλί το στερνό. Σε μια άδεια αγκαλιά να σου παίρνούν τα φιλιά…τη ζωή που σου έταξαν σαν σου έδωσαν μιλιά… Κι όμως δάκρυ και στέγνωμα μαζί στη ματιά… Ποιος μπορεί να μου πάρει τον ύπνο μακριά;
Το δωμάτιο κενό…δυο καλώδια πάνω εκεί ψηλά… Σηκώνω τα χέρια…να τα αγγίξω … γυμνά… Κι οι φωνές που κάθισαν στον τοίχο αναπαυτικά… Τώρα πίσω γυρνούν…να βασανίσουν τα αυτιά… Θυμάμαι το γέλιο σου και το άρωμα το πνιχτό. Δυο μάτια μεγάλα, μάτια εκφραστικά. Τι σημασία έχει το χρώμα…η θάλασσα, το μέλι, το βουνό τα βάφει… Τα μαλλιά τα ξανθά, πίσω πιασμένα … παιδικά… Ένα πρόσωπο ζωγραφίζω…κι αλήθεια αυτή η ζωγραφιά… Είναι η ομορφιά… Που τον καθρέφτη μου βάφει, του ανοίγει φτερά και τα μάτια μου αιχμαλωτίζει Τα μάτια που είναι θαμπά… Τα μάτια που κοιτούσες όταν έφυγες στα κλεφτά…
Δροσιά. Ένα χρώμα ζητώ… Πατρίδα. Το ζουζούνι που μου γαργαλάει το αυτί. Κόκκινη πεταλούδα…σκορπάς. Μια στιγμή μόνο πριν κοφτερό σαν μαχαίρι το κουκούλι που πέταξες μακριά στο αγέρι μια στιγμή μοναξιάς σε γεννάει με καρτέρι… η σκέψη σου που ακουμπάει το δικό μου χέρι…
το χέρι γυμνό και το καλώδιο υγρό… κι η Κόκκινη πεταλούδα να τσιμπάει το χέρι. Με καλεί να τη δω…στο κυνήγι να την πάρω… Να παίξω κι εγώ…παιδί να ξαναγινώ, το τραγούδι να πω… Το τραγούδι εκείνο…
Σε βαφτίζω χαρά. Και σου ανοίγω πανιά… Να πετάξεις σαν θες σε όποια αγκαλιά… Κι ο αέρας πρίμος στο κατόπι σε παίρνει… Σε ένα κόσμο μικρό σ` άλλο κόσμο σε ταξιδεύει… Κι είναι ο κόσμος μικρός…να χωρέσει εσένα… Τη μαγεία το φως κι έναν άντρα…εμένα.
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |