:: Χρήστος Κυριακόπουλος :: το αρχιπέλαγος

Το καράβι μπήκε στο λιμάνι κι εγώ σε περιμένω στην προβλήτα.

Ένας παλιάτσος παίζει με τις κορύνες του προσπαθώντας να διασκεδάσει το χαμένο χρόνο.

Γύρω παντού κορμιά και φάτσες μού χαμογελούν αμήχανα σαν τη σκόνη και την αλμύρα που τα κύματα σπάνε στο γυμνό τσιμέντο που περπατώ.

Το νοιώθω που σε φέρνει η αύρα και ραγίζει το γυαλί που έκλεισα την υπομονή μου για να ξεγελάσω την ανομολόγητη πίστη μου πως δεν θα φανείς.

Το αρχιπέλαγος!

Δυο γλάροι ανοίχτηκαν στον αφρό αναζητώντας τροφή και παιχνίδι.

Ένας ολόκληρος ήλιος ανέτειλε περήφανα πίσω από τους βράχους που αντιστέκονται στο πέρασμα το χρόνου.

Μέσα τους φωλιάζει η ελπίδα και μια φωτιά σιγόκαιει για ό,τι αιχμαλωτίζει το μυαλό.

Μέσα στα κύματα αναδύθηκες γλυκιά γοργόνα και στα ξανθά σου μαλλιά τώρα ανεμίζει η σημαία της γαλήνης.

Στο αρχιπέλαγος της γης μονάκριβο δώρο, της θάλασσας μαργαριτάρι κι ένα δελφίνι πετάει, ξανά βουτάει και φωνάζει το όνομα σου: 'Ζωή'.

Μια ζωή που δεν κατευθύνεται, δεν παραδίδεται, δεν γνωρίζει δεσμώτες.

Σηκώνω τα μάτια και σε κοιτώ στον καθρέφτη παλιέ μου εαυτέ.

Ο καθρέφτης δεν σπάει, δεν λυγίζει παρά μόνο σαν το κορμί σου θα τον βάψει στο λευκό της σάρκας σου.

Σε κοιτάζω στο σκοτάδι που βασιλεύεις , βηματίζεις προς εμένα, ντυμένη μες το λευκό σου φόρεμα φέρνεις την είδηση πως η ειρήνη βασιλεύει στην καρδιά όσων την πίστεψαν χωρίς να την εγκαταλείψουν.

Αυτή τη βραδιά του Μάη που γέννησε το όνειρο, το δυνάμωσε και το γιγάντωσε.

Μια βράδια που επαναλήφτηκε σαν ευτυχία για να κρατήσει μέχρι την αυγή που χάραξες με τα κοφτερά σου χέρια.

Τα μακριά σου δάχτυλα και το λαμπερό σου χαμόγελο βασανίζει την αφή και την όραση.

Όλες οι αισθήσεις ξυπνούν σαν γέρνεις στο προσκέφαλο της αγνότητας για να ποτίσεις με τη χάρη σου ό,τι από πριν έχει στεγνώσει, ό,τι από πριν έχει λησμονήσει πως είναι να ζεις χωρίς ανάσα, να μου κόβεις την ανάσα, τον αέρα το φως, να με πνιγείς στην τρυφερή λίμνη του αισθησιασμού σου κι εγώ να παραδίδομαι αιώνια για όσο αυτός ο αιώνας κρατήσει...

Συνομωτικές αντιθέσεις διαμέσω μιας σύνθεσης ουράνιας γαλήνης είναι η λαχτάρα που ξυπνάς στις φλέβες μου για να κρατηθώ στο στερέωμα του ζωντανού σου κόσμου όπως εσύ τον ορίζεις και τον κυβερνάς , εσύ της φύσης και της άνοιξης κυβερνήτη , εσύ κατακτητή της έρημου και καταπατητή της αδυναμίας να υποδουλωθεί το πνεύμα σ` ένα στρατό από ερεθίσματα που αποφορτίστηκαν σαν το ρεύμα που έσβησε μες το διακόπτη του μυαλού μου.

Μια μπάλα από ενέργεια με παρασύρει σ` ένα ακυβέρνητο καράβι που πριν από λίγο μπήκε στο λιμάνι.

Η μουσική γλυκαίνει, με ηρεμεί και πολεμά να νικήσει τη σιωπή που της έχεις επιβάλλει.

Ποιος μπορεί να σου αντισταθεί έρωτα; ποιο ένστικτο μπορεί να σε χτυπήσει και ποια συνείδηση να σε αρνηθεί;

Σε κουβαλώ και όμως δεν με βαραίνεις. Σε αναπνέω κι όμως δεν έχω πνοή. Σου μιλώ κι όμως δεν με ακούς. Σε βλέπω κι όμως θολώνεις τα μάτια μου. Σε αγγίζω κι όμως αρνείσαι το χάδι μου. Σε φωνάζω κι όμως δεν γυρίζεις τα χείλη μου να δεις.

Ακόμη μια φορά στο λιμάνι που διάλεξες να με καρφώσεις, περιμένω το σχοινί σου να δέσεις να κατεβείς καθώς η θάλασσα αγριεύει...

Στο αρχιπέλαγος ... ανοίχτηκα ... ουρανέ

[ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ]