|
Βιογραφικό | Συλλογές | Ερμητική | Νεότευκτα | Επικοινωνία | Κεντρική |
|
Σπάει στα αυλακιά του προσώπου σου… Στερνή διαδρομή στεγνώνει ό,τι έχω ποθήσει… Το κρασί που αδειάζει απ `το μπουκάλι… Το ποτήρι που βρέχει τα χείλη… Κόκκινα τα χείλη του πόθου μου… Κόκκινα τα χείλη σου… Κι ο αέρας μου σφυρίζει ακόμη στο αυτί…
Το αίμα κυλάει στις φλέβες… Σπάει στο ρυθμό της καρδιάς σου… Στερνή διαδρομή ποτίζει ό,τι έχω ποθήσει… Η μουσική που γεμίζει το δωμάτιο… Βάφει με καφέ τους άδειους τοίχους μου… Καφέ τα μάτια της νιότης μου… Καφέ τα μάτια σου… Και το αίμα κυλάει ακόμη στις φλέβες…
Ό,τι από πριν έχω ονειρευτεί με αγνοεί κι Ό,τι από πριν έχω λησμονήσει απέχει… Σαν το κερί που λιώνει χωρίς να καίγεται… Σαν το νερό που βρέχει χωρίς να βρέχεται… Τη θάλασσα που μίσησα και το νησί που ζούσα… Τον έρωτα που δεν έκρυψα και την αλήθεια που καρτερούσα… Ένα νησί…μια θάλασσα…δυο μάτια και μια σκέψη… Ποιος είναι ο δρόμος ο σωστός, ποιο πλοίο θα σε φέρει… Σ` αυτό το δίχτυ να πιαστείς… Αυτή την πόρτα να ανοίξεις… Την πόρτα που γράφει το όνομα σου… Την πόρτα που έκλεισες πριν ανοίξεις…
Στ` αληθινά… Στην πίκρα… Τα μαύρα σου μαλλιά…η δύναμη των χεριών σου… Μια μάσκα να φοράς… Να προσποιείσαι κάποια άλλη… Αυτή που κανείς δεν θα δει… Αυτή που μόνο εγώ βλέπω… Στ` αληθινά…
Στην πίκρα και την χαρά… Σ` ακούω να γελάς… Σε κοιτάζω βαθιά μέσα στα μάτια… Ανοίξου σε μένα… Να κοιτάξω βαθύτερα… Μέσα στο σκοτάδι της ψυχής σου… Της ψυχής που λησμονείς… Να ψάξω μέσα στο σκοτάδι…να βρω τα ίχνη της ψυχής σου… Ακόμη σε βλέπω να γελάς… Και το τραγούδι κάποτε τελειώνει… Κι οι στίχοι που σε διασκέδασαν θα σιωπήσουν… Και αυτοί που σε περιέβαλλαν θα σε γελάσουν…θα χαθούν… Και τότε θα αναρωτηθείς…. Τι μένει; Και τότε θα μετρήσεις ό,τι σου απόμεινε… Και θα πικραθείς… Μα στην πίκρα…θυμήσου… Την αλήθεια που τσαλάκωσες και απομάκρυνες ανόητα… Την αλήθεια που δεν δέχτηκες και φρόντισες να τη σκοτώσεις… Αυτή την αλήθεια θα περιμένεις να σε κρατήσει…
Πες μου την ακούς; Που είσαι; Που χάθηκες; Μην χάνεσαι… Είμαι εδώ…κοντά σου… Πες μου την ακούς; Ναι βρέχει… Το νερό θα ξεπλύνει το βρώμικο… Το νερό θα καθαρίσει το σάπιο… Νερό κι αέρας και μένος και δέος και σαρκασμός και μίσος και οργή Και φως και σκοτάδι μαζί και αίμα και δάκρυ μαζί… Και η κλώστη που τα ενώνει… Η αγάπη… Διάλεξε εσύ ένα χρώμα… Θαρρείς ο ήλιος δε γέρασε ποτέ… Διάλεξε εσύ το χρώμα του ήλιου… Θα πάρω εγώ το γη και θα κρεμαστώ στο άπειρο σύμπαν στην τροχιά σου… Γίνε εσύ ο ήλιος μου και ζέστανε τη μέρα μου… Λιώσε τους πάγους και δίωξε τα σύννεφα… Και παίξτε μουσική…αρχίστε το χορό… Ο χρόνος σταμάτησε… Στ` αληθινά ο χρόνος δεν μετρούσε… Το βλέπω στα μάτια σου… είναι τα μάτια εκείνα που ερωτεύτηκα… Ναι ο έρωτας είναι μόνο τα μάτια σου Κι αγάπη η κλώστη που μας ενώνει…
Και το πιάνο παίζει τώρα την πιο γλυκιά του μελωδία…
Στη φωτιά να ρίξω το κορμί μου να μαζέψεις τις στάχτες… Κι ό,τι πιο πριν ήταν χθες … στο αύριο θα ξημερώσει… Γιατί πιο πριν ήμουν εγώ … Αυτός που είμαι τώρα… Αυτός που θα μείνει εδώ… Και θα κλείσει την πόρτα που ξεκλείδωσες… Για να σε φυλάξει… Ξαναγεννήθηκα
|
|
Το περιεχόμενο της
τοποθεσίας αποτελεί κατοχυρωμένη πνευματική δημιουργία |