Αθήνα 26-10-2009

Αγάπη μου,

Ανάμεσα στον εφηβικό πόνο και την λαχτάρα...
Βίωσα τον κόσμο...άδειος...χωρίς εσένα...Και μέτρησα στον χρόνο τους...τη μοναξιά...

Από το πρώτο φως σαν αντίκρισα...έκλαψα...
Γιατί ...γεννήθηκα χωρίς εσένα...Μισός...
Κομμάτι σου...μέσα στο αίμα μου σε κράτησα...
Για όσο αντέξω...
Η μόνη μου παρηγοριά ήταν να σε ονειρεύομαι...

Ανάμεσα στον ουρανό και στα αστέρια...
Το μέρος από όπου έπεσα στην γη...
Και καταδικάστηκα να ζω ... χωρίς εσένα...
Πάντοτε...εσένα ... γύρευα...

Κι έτσι εκείνο το απόγευμα που σε είδα πρώτη φορά...
σε αυτή τη ζωή...
σε αναγνώρισα...
Γιατί σε κρατούσα μέσα στα μάτια μου μοναδικό φυλαχτό..
από την πρώτη μου θύμηση...
Μάτια μου...ήξερα ότι υπάρχεις...
Κι αυτό με κράτησε...
Σ'ευχαριστώ που φρόντισες τον εαυτό σου...
όλο αυτό τον καιρό...

Και τελικά ήρθες...
Για να ενωθούμε...ξανά...

Δεν θέλω άλλο τίποτα...
Έζησα πολύ ... χωρίς εσένα...
Πάντοτε...εσένα...περίμενα...
Και δεν ξέχασα ... ποια είσαι ... όταν σε βρήκα...

ΧΚ.